Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Dag dokter, is der wat bezuunders, daj zoo harde jaag'n mossen."

„Ik had een patiënt ver weg, achter „de Mölle." ') Plotseling was het erg geworden en toen ik kwam, was hij al gestorven."

„Hè fói, wat naar um zoo oenverwochs te gaon."

„Gisteren was ik nog bij hem en was hij aardig wel. Ik voorzag wel, dat het niet heel lang meer zou duren, maar zoo gauw verwachtte ik het niet. Ik weet, dat hij bereid was. Gisteren sprak ik nog met hem en zei hij: „Dokter wat is het toch een gerust liggen, al weet je, dat je niet weer op zult staan, als je maar zeker bent, dat je naar den hemel gaat." Het trof mij, dat hij het een dag voor zijn dood zoo beslist uitsprak."

„Jao, 't is toevallig," zei Gerrit koel. Anneke zweeg.

„Was je aan 't lezen," vroeg Harte, en nam het boek op om den titel te zien. „De kleine handlangster des Heeren." „Dat ken ik van vroeger jaren, mijn zusje had het. Het is, geloof ik, heel mooi."

,,'t Is mangs wal 'n betjen kienderachtig, maer 'k hadde gin ander um Gait veur te lézen."

„Als ik het me goed herinner, is het van een klein meisje, dat den Heere Jezus wilde dienen, en trachtte Zijn handlangstertje, Zijn helpstertje te zijn."

„Jao, zoo stéet 't in 't boek ook, Flossie was veur 'n léev'n Hèer altied bit de hand."

') molen.

Sluiten