Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gezondigd, ze zou Hem niet durven aanzien, als ze voor Hem stond, als voor een mensch.

„Waorum," dacht ze vaak met spijt, „hef nums mii ezeg, dat 'n léeven Hèer mii liefhadde, dan was all'ns ans ewes. 'k Hadde mii nich zoo alléene eveuld, zoo van all'ns of, dan hadd'k nich zoo mutt'n huul'n, umdat er nums was, dée wat um mii gaf as móed'r, en Haerm ook nog wal. Veur 'n Hèer was 'k gelieke met alle andere menschen. Dat nums mii hef ezeg, dat wat ik zoo neudig hadde boven veur mii klaor lag, as ik 't maer haal'n kwam."

Toen Harte haar eens alleen trof, sprak hij haar aan. „Heb je het boek al uit, Anneke?"

„Jao dokter, al lange."

„En .... ? Heb je nog gedacht over mijn vraag?"

„Jaow&."

„Ben je nu ook ?"

Anneke begon in eens te schreien en snikte: „Nèe, as Flossie bin 'k nich, héelmaols nich."

„Maar verlang je er niet naar net als zij voor den Heer te leven. Hij is toch ook voor jou gestorven, jij bent van Hem, je hoort Hem toe. Zou je Hem willen dienen?"

„Jao, dat wal, maer "

„Kom Anneke, zeg het me maar, ik heb ook den Heer lief, ik ken Hem." Vertrouwelijk kwam hij naast haar zitten, maar keek haar niet aan.

„Dokter, ii wèet 't nich, maer 'k bin héél ans as 'k lieke, 'k heb zoovölle edaon tegen God."

„Maar dacht je, dat dat je van den Heer moest

Sluiten