Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn toestand en wat er van ons worden zal. En daarom vraag ik je, of je bereid zoudt zijn als God je tot zich riep. Een ziekte plaatst ons voor die vraag en we mogen ze niet onbeantwoord laten."

„Dokter, 'k kan 't nich zegg'n, 'k wéét nich." Maar er was iets zoo onrustigs in Gerrits stem en oogen, dat Harte vreesde, dat hij het wel wist.

„Gerrit, de Heere Jezus, die ons liefheeft, wil ons bereid maken en onze zonden van ons wegdoen, geloof dat vast," zei Harte.

De zieke was dien dag onrustig en wilde niet, dat Anneke hem voorlas, maar tegen den avond vroeg hij er weer om. Dika liep met nijdig plompe stappen rond, smeet de sik een greep hooi toe en schold op het dier, „dat zón'n bieterd was en 't vretgat ofeknabbeld hadde." Teun kwam naar de koe kijken, die domgoedig lag te kauwen.

„Daor hè'j nón zoo lank all'ns veur opekropt, ginnen traon hè'w elaoten, as Gait 't zeug um den möed er maer in te hool'n. En daor koemp mii zónnen jongen kwast van 'n dokter en smiet ów all'ns kot. ') Daor köj ów zoerverdéende centen veur géev'n, um ów kiend de hoppe op 't lèv'n of te nemm'n. Better maak'n kan hii èm toch nich. Harte hef Gait góed naoloopen en hoog schriev'n veur boerenmensche dutte ook nich, daor zal 'k niks van zegg'n, maer 'k wol èm wiezer hebben. Maer dat's de joenkheid.dat ha'j van 'n ooien dokter nich ehad," bromde Dika.

„'t Is hard veur 'n ooider aj de kiender zoo wied

') kapot

Sluiten