Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nog wat gezegd had, stond hij op, groette haar

vriendelijk en ging heen.

„'t Draenksken is op dokter," riep Dika hem

nog na.

„Morgen kom ik terug, van daag hoeft ze niet in te nemen."

,,'t Is toch 'n bezuunderen man," sprak Dika met ontzag, „wii wazzen zoo blied, dat Gait aait dachte datte bettern zol en hée kwam in éénmaol èm de hoppe benemm'n en met Ann'ken sprekte zoo héél ans. 't Mat wisse n n wiezen man wéën, maer ik kan der nich bii. Hii zeg 't de menschen maer liek in 't gezichte, waor 't op stéet."

Anneke bleef dien dag lang rusten, maar slapen kon ze niet. Nu en dan vouwde ze de handen en was het, alsof ze met iemand sprak. Dika meende, dat ze sliep en was er blij om. Eindelijk stond ze op en vroeg: „Möed'r, is 't gin vespertied?"

„Jao, wat wiste dan?"

M'k Wol wal is 'n bootram perbeeren en 'n ei ook der bii."

„Dat ziend göeë téekens, hier hè'k 'n versch groot ei, van d'n koekoeksvèer."

Daar zat ze met de groote snee en het ei voor zich, het was een heele eet, zoo'n „brugge", ') maar ze vouwde de handen en bad. Ze had kracht noodig. Langzaam at ze, stukje voor stukje naar binnen dwingend. Het was een daad. Telkens propte het haar voor de keel op, dan maar een slokje melk er bij

') Boterham.

Sluiten