Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van inspanning en maakte de* zakdoek met eau de cologne nat. Daar kwam weer het kermen, waar Anneke van rilde. Harm liep haastig weg de frissche buitenlucht in. Zij was hem al na. „Haerm, hoole maer moed, 'n léeven Hèer zal 't all'ns wal góed maak'n. Wée hebt 't èm zoo evraogd."

„'k Kan 't haoste nich hebb'n van Dina, 't snid

mii deur all'ns hen."

„Wée wéét hóe gaauw all'ns is af eloopen, 't géet jo góed, zeg Ziene. Dina is staark.

„'k Mut weer naor binnen, 'k höre èm hier ook en 't hef mii gaern bii zich."

„Jao, dat gif èm röste. Laowe maer gaon."

Een warme dompige lucht met reuk van azijn en eau de cologne sloeg hen tegen, toen ze weer binnengingen, waar de angst tusschen de muren hing. Lang duurde het, vele uren van zenuwachtig verlangen en afmattend wachten, van lichaamspijn en mee-lijden in de ziel. Maar eindelijk lag het jonge moedertje, wel zwak en erg moe, maar toch kalm neer, nadat ze haar „kömken koffie met 'n ei der in" genomen had. Harm ging tot haar en boog zich tusschen de dichtgeschoven gordijnen door.

„Wiefken, wiefken, 'n maek'n en n'n jong'n."

„Jao Haerm, dat's nón mien verjaoringspresent veur ów."

„Waorlik 't is al over twaalvne, 't is al d'n twintigsten. Ik danke dii, Dina, en da'k dii toch ook nog hebbe." Dieper boog hij zich en drukte een langen kus op haar mond. „Nón muste watgaon rösten, muederken."

Sluiten