Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

komen, trad ze op den vader toe en zei met gewichtige voldaanheid: „Aste blééf, ówe kiender, vaad'r."

Het kindje sliep dom door, toen hij het stralend van glorie aannam. Anneke stak het hare ook vooruit om het hem te geven, maar hij kon er maar één houden. „Née, née Ann'ken, twéé is te völle, ééne veur mii en ééne veur dii en zóo mut't bliev'n ook."

Een kleur vloog over Anneke's gezicht, dat zich weer tot het kindje boog. Vaster drukte ze het in het warme hoekje in den arm. I oen sloeg ze de oogen, die vochtig waren weer op om Harm aan te zien.

„Ik dank öw Haerm, as ii 't zoo wilt."

„Jao wisse, dów mus oens helpen, Dina is zwak en nón 't er twéé ziend, zal 't wal lange doer'n, veur 't de kiender zöll'n kan helpen. Dów wist jö wal?"

„Boewisse, ') maer nón wol k nao vaad r en

möed'r um 't te zegg'n."

Ieder knielden ze aan een kant naast de opengeslagen wieg, bogen zich schuin voorover om hun pakkindjes met het hoofdje ver onder de warme kap te steken. Daar lagen de rechte ingebakerde menschjes met roode proesgezichtjes, waarom het heldere mutsje wit afstak. Anneke voelde nog even aan het kruikje bij de voetjes en stopte ze er warm onder. Harm sloeg haar een dikken doek om en liet haar uit.

*) welzeker.

Sluiten