is toegevoegd aan uw favorieten.

Strijd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Dofste wal alléene zoo wied in d'n nach?

B't Is nich duuster, kiek maer in de loch, 't hef zich oet estèrnt. 't Is juust 'n mooi gezichte. En veur wée zol 'k bange wèen, nums deut mii kwaod, ze kent kromme Ann'ken jö wal."

Ze zei het zoo gewoon, als iets, dat ze wel weten wou, dat het Harm trof. „Zal k met diigaon?" vroeg hij weer.

„Née, niks neudig, bliev' dów bii Dina en ówe kiender, ik kan best alléene."

„G'n dag dan, maer dów koems toch weerumme um oens te help'n, dów weets ééne veur dii, ééne

veur mii."

„Jao, tot morg'n vróe."

Anneke stapte al weg met veerkrachtigen tred. Telkens blikte ze weer omhoog naar de stralende schitterende sterren. Zulk vroolijk licht was ook in haar.

Een tinteling van blijheid ging door haar heen, als ze, om het weer te hooren en te voelen, voor zich zelf alleen hardop zei: „Twéé in de heija, ééne veur Haerm, ééne veur mii." En dan, als droeg ze haar kindje nog, hield ze den gebogen arm tegen het lijf en keek liefkoozend naar het plekje, waar het roode dik ineengeknepen gezichtje met het mutsje er om, tegen haar aan had gelegen. Dan voelde ze weer over de warme weelde, die van dat hulpbehoevende, in slaap verloren wezentje uitging en haar doorstroomde. Opeens zag ze voor zich het tierige dokterskind, dat naar zijn moeder greep en ongeduldig trappelde om bij haar te komen.