Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verdediging, want het aantal bekende virtuozen is legio, nog grooter het aantal niet bekende, al zouden ongetwijfeld velen van hen evenveel recht op die bekendheid en beroemdheid hebben — die roem, zoo begeerenswaardig niet waar, maar ach, hier toch waarlijk in haren meest brozen, snelst vergankelijken klatergoud-vorm.

Doch list, bewuste en onbewuste list, zorgt, dat men niet velen daarvan doe genieten. Te sterk zou in 't oog vallen de goedkoopte van het ideaal der „viel zu vielen", kom, laat ons zeggen de middelmatigheid van het ideaal, want zooals ik straks begon, ik heb gegronde redenen om ook de waarde van het reproduceerend talent te erkennen. Alleen stoot ik mij aan de weinige ontwikkeling en innerlijke verfijning van de meeste virtuozen, die het hun mogelijk maakt zoo overdreven zelf-voldaan te kunnen zijn door de goedkeuring van Jan en Alleman en zich niet gegeneerd gevoelen, niet eens bemerken, dat voornameren van geest glimlachen en de schouders ophalen over zooveel domme zelfoverschatting en belachelijke aanstellerij. Dit is voor sommigen in 't bijzonder gezegd. Zij mogen het zich ter harte nemen. Wie ooren heeft, die hoore.

Wellicht ben ik hier tot eene wat lange uitweiding,

Sluiten