Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ik kan in verband hiermede niet nalaten om op te komen tegen hen, die een herhaaldelijk komen buigen van Strauss voor het publiek, ter gelegenheid van de Salome-opvoeringen te Parijs, aan ijdelheid zouden willen toeschrijven. Hij kan hiervoor praktische redenen gehad hebben, niet ijdelheid was de drijfveer. Juist het gemis daarvan, in tegenstelling met de meeste andere in het openbaar optredende kunstenaars, is wat mij ten allen tijde, overal waar ik Strauss bijwoonde, zoo sterk getroffen heeft.

Hebt gij wel eens gehoord van het bewuste en onbewuste in den mensch, gij psychologen P Men beoordeele iemand niet naar den buitenkant alleen; men moet in hem zien en daar vindt men bij Strauss dat zelfbewustzijn, dat geloof in zichzelf, die liefde tot zijn arbeid, welke steeds den hoogen mensch kenmerkten, hem onafhankelijk maakten van het oordeel van anderen en onbelemmerd hem op zijne eigen wegen deden verder gaan en zich ontwikkelen.

Maar veraf is Strauss' innerlijkst wezen van gene elk grootsch streven verstikkende ijdelheid, welke behagen schept in den bijval van 't publiek, dat in zijn vlakheid van gedachten een of anderen zanger of instrumentalist op de zelfde wijze vereert, omdat zij ook optreden, omdat zij ook gezien worden. Maar deze

Sluiten