is toegevoegd aan uw favorieten.

Aurora Leigh

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van moeders. Vaders hebben even lief — de mijne althans — maar toch veel zwaarmoediger; met veel meer ernst en overleg; niet half zoo wijs, wijl minder dwaas .... Daarom kan God niet wraken, dat een moeder wordt gemist.

Mijn vader was een deftige Engelschman, die, na een eentonige jeugd in het vaderland gesleten, na rechtsstudie en dorpspraatjes, op eens als overstroomd werd door een hartstocht, die heel zijn kalm en welbewaakt verleden in één oogwenk overdekte en verzwolg, 't Was in Florence, waar hij voor een maand was heengegaan om Da Vinci's waterkeering te bestudeeren. In Engeland met zijn gedachten — misschien wel peinzend over de vraag of men die gehate maar noodzakelijke inkomstenbelasting met linker- of rechterhand heeft te betalen — stond hij, door de vreemde zon beschenen, op 't groote plein van de Santissima, toen hem, zonder dat hij met zijn engelsch phlegma er veel acht op sloeg, een processie voorbijtrok, met banieren, kruizen, psalmgezang. Jonge meisjes, vvitgesluierd en met rozen om de slapen, hielden groote brandende waskaarsen — te zwaar schier voor de tengere pols — schuin tegen de helblauwe trillende lucht; de witte was afdruppelend onder het gaan. De stoet toog naar 't kerkgebouw, waar de hostie hem wachtte. — Daar, op eens, in die lange rij van zingende priesters en jonkvrouwen, trof zijn oog een gelaat, dat, als een toon van hemelsche muziek, in zijn ziel een echo wakker riep, die hoofd en hart voor altijd vervulde. Zoo, zoo ontving ook hij in die eigen ure het heilig Sacrament der liefde.

En zoo geliefd zonk zij ten grave. O, 't was hartverscheurend, zeide men, om hem na den eersten schok gade te slaan, den jongen weduwnaar en vader, die in stomme smart zijn moederloos vierjarig dochterje verzorgde. Hoe, als vreesde hij hun gouden glans te doen verbleeken, hij ter nauwernood mijn lokken met