Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn groote mannenhanden durfde aanraken; hoe zijn lippen zich plooiden tot een lach, die bijna steenen zou doen schreien, 't Viel zwaar, maar hij wist, zijn kind kon zonder lachjes niet in het leven blijven. Het woord, dat hij in der gade gedenksteen in Santa Croce liet griffelen: — „Ween om een kind te jong om veel te weenen, toen deze moeder stierf" — dat woord verdrijft nog heden de lach uit het oog der moeders, die, met kinders aan de hand, wat koelte en schaduw in het klooster komen zoeken. Kort daarna verliet hij ons Florence en ging zich met zijn zwijgend leed en keuvelend kind in het gebergte boven I'elago verschuilen. Want moederlooze kleinen, dacht hij, hebben meer dan anderen moeder natuur van noode. Pan's vlekkeloos witte geiten bieden haar volle warme uiers aan de arme melklooze lippen van kinderen, verweesd als het zijne. In zulke geleerde beelden sprak hij, verhaalden mij later zijn vrienden. Want zelfs prozaische naturen dragen een smart van langen duur ten laatste als een hoed, waarop een bloempje is gestoken. Zoo leefden vader en kind jaren achtereen in de bergen. Rondom het huis Gods stilte; daarbinnen drie zachte stemmen. Oude Assunta had het huisbestier en sloeg een kruis zoo vaak, bij het stoken van den haard, eensklaps de rosse; vlam van het houtvuur moeders portret aan den wand deed leven.

Dit was na haar dood geschilderd. Toen het gelaat, de buste en de handen voltooid waren, bracht moeders cameriera, die van het engelsche lijkgewaad gruwde, den schilder het zijden kleed, dat haar meesteres voor 't laatst bij de Pitti had gedragen. „Foei, die doodsche kleuren pasten niet bij haar Signora!"

Het werd op deze wijze een vreemd geheel. Ik zat soms uren achtereen op den grond met opgetrokken knieën en zag half schuw, half in aanbidding op naar dat sneeuwwitte, bovenaardsche leven, dat als opsteeg uit de stijve roode zijde, die er geen deel meer aan scheen te hebben en evenmin de macht

Sluiten