Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

trent u in tegenspraak zou zijn. Is de vrouw zwak als kunstenares — en dit uitsprekend meende ik u te eeren door waar te zijn in mijn liefdebetoon — zij is krachtig, waar het op leven en plichtsbetrachting aankomt. Plaats uw vruchtbaar hart in het mijne en laten wij vereenigd bloeien voor de wereld, die waarlijk in deze grauwe, sombere dagen de tinten der liefde noodig heeft. Mijn woorden klinken u rauw in de ooren, omdat al wat ik zeg, u slechts van boven af in de arena doet neerzien op een vormeloozen hoop onthoofde, verminkte lijken. Zelfs de engel der Vergelding zou door zulk een opeenhooping van algemeene ellende ter nauwernood den weg weten te vinden naar den enkelen mensch, met menschelijke wezenstrekken. En hoeveel minder Aurora dan! O liefste, daal met mij neder en laat ons hand aan hand gaan, tot waar gij de uwe één voor één op ieder slachtoffer kunt doen rusten, zoolang tot elke vormelooze, namelooze romp een u welbekend hoofd schijnt te dragen, tot elke vrouw voor u de gelaatstrekken uwer moeder aanneemt, om uw hart van deernis te

doen overvloeien."

„Ik ben een meisje; gij doet wel mijn moeders gelaat te noemen", klonk het langzaam van mijn lippen. „Al heeft God. helaas, het veel te vroeg aan mijn blik onttrokken, toch weet ik zooveel van liefde, als ik van dat en van nog een ander aangezicht heb zien stralen. Zooveel — meer niet. Sedert heb ik nooit liefde genoeg meer gezien, om zelfs in dit koude Engeland een huwelijk van te maken. W at gij liefhebt, Romney, is niet een vrouw, maar een zaak. Gij hebt een helpster, geen beminde van noode; een vrouw, die gij aan uw doel kunt dienstbaar maken; zij zelve is geen doel voor u. Uw streven is edel, uw doel voortreffelijk, maar ik, zoowel het een als het ander onwaardig, heb een andere opvatting van

de liefde — vaarwel!"

„Vaarwel, Aurora? gij verwerpt mijn aanzoek aldusf

Sluiten