is toegevoegd aan uw favorieten.

Aurora Leigh

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mannen met gezonder hersenen dan hij, niet onverstandig te doen klinken. Ik leerde zijn redevoeringen over de sociale kwestie, in het Lagerhuis en elders gehouden, uit het hoofd. Stapels brochures en verslagen over gevallen vrouwen en verbeterhuizen vonden (naast Sue) een plaats op mijn tafel. Ik onderteekende circulaires, die beoogden de zon 's nachts aan den hemel te houden en andere mogelijkheden meer. Ik deed alles — behalve het onmogelijke : ik droeg geen japonnen door de Tienuursbeweging verschaft. Daar was de grens voor mij — zij moest toch ergens zijn. Ondertusschen liet hij, onbewogen als de schildpad der Indiërs, die de aarde draagt, al deze drukte boven op zijn rug rustig haar gang gaan. Hij wilde mij niet afschrikken en ter zijde schuiven. Het was zoo kwaad niet, dat een vrouw van mijn stand een schemering van geweten toonde. Wat het hart betreft, dat ter wille van hem tot brandstof werd en tot voor zijn aangezicht opvlamde, hij warmde er ternauwernood de voeten aan. Hij liet toe, dat mijn rijtuig hem in straat of park even staande hield en leunde op het portier — om mij verslag te doen van de laatste zitting van het Comité voor zakkenrollende zuigelingen."

„Gij schertst, gij schertst."

„Zooals de martelaar op de pijnbank, lieve. Vraag hem, nadat ik alles voor hem heb gedaan, welke de kleur is van mijn haar, hij weet het niet, of zegt „donker" op den gis. Vraag hem hoeveel ik op de laatste lijst heb ingeschreven, hij weet het op een cent. Is het om te dulden en dat voor mij — een vrouw ?

„Is er iets aan te verhelpen, gesteld dat ik een man ware ?"

.,Ik weet het niet; dat zal moeten blijken. Maar vóór alles, dit schandelijke huwelijk..." ^

„Wat," riep ik, „is er dan werkelijk een huwelijk ?'

Gisteren onderhield ik hem er ernstig over. „Mijnheer Leigh," zeide ik, „hoe bedekter gij iets houdt, hoe meer