Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

woordigheid, de uwe en de mijne, aan dezen echt zijn juiste plaats aan te wijzen. Hij dankte mij met een zucht, prevelde bij zich zeiven; „Zij zal het doen misschien; zij heeft een edel hart", dankte mij nogmaals en beloofde tot mijn belooning zijn huwelijk nog een maand uit te stellen."

„Uw bedoeling is mij niet volkomen helder," was mijn antwoord. „Gij wilt mij naar mijn neefs verloofde leiden, om haar de hand te drukken, indien zij dit waard is en haar hand vast te houden, indien zij zwak mocht zijn, om daarmee mijn instemming met zijn huwelijk te toonen. Welnu, dit zij zoo. Maar hoe dit uwe plannen kan dienen en wat die vreemde bekentenis uwer liefde hiermee te maken heeft, dat wil mij niet duidelijk worden."

Zij fronste haar rusteloos voorhoofd. „Dan, Aurora, zijt gij, uw helderen dageraadsnaam ten spijt, dof en suf a!s een londensche achtermiddag. Ik moest tijd winnen en dat deed ik; ik moest u winnen en dat deed ik evenzeer. Gij zult het meisje gaan zien, in wier roekelooze oogen de erfelijke paarl en glorie van uw trotsch Leigh geslacht, zich dreigt te gaan oplossen. Op grond van wat gij zaagt en hoordet, zult gij dan uw gevoelen uitspreken; op de u eigen schitterende manier zult gij Romney bewijzen, dat hij de volksklasse en het nageslacht (spreekt gij van u of van mij, dan bereikt gij niets) kwaad met dezen afschuwelijken echt zou doen. Verstoor dien echt, ontwortel hem, misschien planten wij spoedig iets beters in zijn plaats. Wees mij ter wille, Aurora. Veracht mij niet te zeer, omdat ik gezegd heb, wat ik had moeten verzwijgen. Ja, ik weet het, ik had moeten zwijgen. Ik heb even als anderen de ijzeren wet, die der vrouw zedigheid gebiedt, tot heden door woord noch daad geschonden. Ik heb een week lang geweend, eer ik hier kwam."

Zij was bleek, toen zij dit zeide. Haar stem trilde bij de laatste woorden, hoe hooghartig ook uitge-

Sluiten