Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoo mooi en knap! Zij was al aan het spellen, toen zij, Marian, de letters nog leerde. Wat kon die lachen om niemendal! Zij lachte als men den vinger maar opstak en schudde dan haar krullen over haar gezichtje heen, opdat meester haar gekheid niet zien zou. En Rose's uitbundige vroolijkheid, mild als regen op kersenbloesems, vroolijkte Marian op; het maakte haar gelukkig eene, die zij liefhad, zoo vroolijk te zien. Eens met de armen om elkanders hals geslagen, vroeg Marian fluisterend: ,,Zeg Rose, vindt je moeder goed dat je maar altijd zoo lacht?" „Ja", zei Rose, „dat doet zij. Zes jaar geleden werd zij begraven in den grond, toen ik pas één jaar oud was. Zulke moeders laten ons spelen en pret hebben en knorren en slaan nooit Wou je niet, dat je er ook zoo een hadt? — Terwijl Marian mij dit vertelde, hield zij plotseling op en zag mij in het gelaat. — „Arme Rose," zeide zij, „gisteren avond hoorde ik haar lach in Oxford Street, Ik had mijn halve leven willen geven, om dien lach te doen ophouden. Arme Rose, arme Rose.'

Zij ging voort:

Het deed haar zeer in de zondagschool te hooren, wie God was en wat Hij van ons eischte en hoe wij, het kwade doende, Christus bedroefden, en dan thuis te komen en zich door haar vader den heiligen naam donderend naar het hoofd te hooren slingeren en te zien hoe hij zijn ziel door den drank verduisterde en verstompte. Vader - Moeder — thuis, ze waren voor haar het tegenbeeld van God en hemel. Hoe meer zij het goede leerde kennen, hoe meer zij van het kwade, dat zij zag, begreep. De verdorvenheid harer ouders te verstaan, dat was de prijs, dien zij voor hare kennis betaalde. Van dien tijd af, ging elke slag, door hen der deugd toegebracht, door haar arm, gepijnigd kinderhart heen. O het is hard, een vader in den hemel te leeren kennen, door het telkens klaarder besef, dat men op aarde meer dan weeze is.

Sluiten