is toegevoegd aan uw favorieten.

Aurora Leigh

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ruth; fragmenten van het „Verloren Paradijs" ot der „Kerkhof-eligiën", of uit Burns, Bunyan, Selkirk, of Tom Jones. Het viel niet altijd gemakkelijk de zaken helder uit elkander te houden en menigmaal oefenden de wanklanken, die zij opving, hun storenden invloed op haar uit, alsof zij, door het venster van een kroeg, de zon in stille majesteit zag ondergaan, terwijl vloeken en scheldwoorden achter haar klonken. Maar zij wiedde vlijtig in haar boekenveld en wierp de schadelijke bladen weg, na ze eerst tot snippers te hebben gescheurd, dat er geen woord meer van te lezen viel. Van het schoone en goede dat haar restte, maakte zij een ruiker, dien zij bij zich stak en waarmee zij zich nu en dan verkwikte, als zij, in het heete middaguur, haar mantel mocht loshaken en op een bestoven bank aan den weg een wijle mocht rusten van het zwoegen door zand en stof. Ook werd zij een enkele maal, aan het einde der reis in de stad aangeland, door een vriendenhand naar een of andere volksvoordracht geleid. Op deze wijze had onze Marian — geen boekengeleerdheid opgedaan, o neen; zij kende geen schrijvers; wat boven de hoofden der menigte uit den mond van hen, die niet tot de menigte behooren, weerklinkt, kon haar oor niet bereiken — den zangerigen nagalm alleen ving zij op. Enkele losse gezegden, enkele heerlijke tonen werden op den adem des winds tot haar voortgedragen en vloeiden haar in de ziel, om van daaruit weer zich in woord en blik naar buiten te openbaren.

Van dit alles getuigende, zeide zij: „Wanneer u nu en dan een bloem uit den hemel wordt toegeworpen, maakt gij u van lieverlede omhoog zien tot gewoonte" — en zoo was het haar ook gegaan. Zij telde mij hare jaren voor, tot ik mij zelve oud begon te voelen; zij telde mij hare schamele genoegens op, tot ik mij voor de mijne schaamde. Bij tijd en wijle had zij zich kalm en gelukkig gevoeld, als zij

7