Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

haar vluchtte mijlen en mijlen ver, alsof ik een blik in de hel had geworpen — zij was mijn moeder, mijnheer ik zal weldra ook verloren zijn en dan is het met ons gedaan, ons alle drie gedaan.''

Arm kind , sprak hij met zooveel deernis in zijn stem, dat het haar nog meer tot rust bracht dan haar eigen tranen, „arm kind, geen wonder, dat gij, aldus door uw moeder bejegend, ook aan Gods liefde vertwijfelt. Maar weet, God zorgt beter voor ons dan menige moeder en geen kind kan uit Zijn oog verdwalen. Houd u vast aan zijn slepend wit gewaad en weent ge nog, ween alsjohannes, de discipel dien de Heer liefhad, aan Jezus' borst."

^ Zij kon de woorden herhalen, zeide zij, juist zooals hij ze een jaar geleden had uitgesproken, want in elke bange ure waren ze voor haar verrezen, als starren in het duister, om haar te troosten met hun licht. Het waren misschien gewone woorden, dezelfde die de leeraren in de kerk gebruiken, maar hij — hij maakte de kerk met wat hij sprak — daarin lag het verschil en dat maakte het wonder uit.

En toen met een verrukkelijken glimlach: „Ik herhaal zijne woorden, maar niet zijn toon. Kan men de tonen van een orgel buiten de kerk weergeven ? En toen hij zeide „arm kind" sloot ik de oogen, om al de teederheid van die zachte stem op mij te voelen nedervloeien, als de kostbare nardus uit de vaas, die op de heilige voeten werd uitgegoten."

Zij verhaalde mij verder, hoe hij haar had opgericht en bevrijd met eerbiedig erbarmen, alsof hij in haar leed de wonden van Christus aanraakte en hoe hij haar daardoor in eigen oogen had doen rijzen. Hoop noemde hij geloof in God, arbeiden aanbidden — daarom moesten wij om arbeid bidden. En om aldus haar ziel tot God terug te voeren en haar voor haar moeder te beveiligen, had hij haar naar een bekende modiste in Londen gezonden, om hoopvol aan het werk te gaan.

Sluiten