Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wat mij betreft, ik begrijp uwe keuze, en billijk haar."

„Neen, neen, neen," zuchtte hij, met de weemoedige ergernis van den man, die nooit een kind heeft gehad, tegenover een kind, dat voor man speelt, „gij hebt mij nooit begrepen en kunt mij ook thans niet verstaan, mij, mijn keus, mijn doel, noch mijn drijfveeren. Doch dit zij zoo; laat het rusten, gelijk gij zegt. Ik dank u voor uwe edelmoedigheid als nicht, waardoor gij mij in het heden van dienst zijt; ik neem voor haar uwe gunstige gedachten aan. Wij beiden, die geen dichters zijn, beleven een tijd, waarin het huwelijk minder wederkeerige, dan gemeenschappelijke liefde vordert; twee harten verbonden in liefde voor de velen, die geen liefde kennen. Werk, gepaard in galeiboeien of huwelijksringen, het verschil ligt in het eervolle, niet in het werk. Tot zulk werk hebben wij ons verbonden, zij en ik. Maar liefde! Gij poëten zijt in deze eeuw door de duisternis overvallen; het is zelfs reeds te laat om motten te vangen; er zijn muggen voor in plaats. Liefde! — Liefde's Utopia is verouderd, als Adam's paradijs. Eer doet gij een zwaan den Trenton overzwemmen, eer ware liefde met haar wondren vederdos veilig afglijdt langs de watervallen van dezen bruischenden tijdstroom, wiens bulderen voortaan alle muziek voor mij moet doen verstommen."

Ik keerde mij van hem af en kuste de arme Marian uit ergernis. De man overblufte mij, maakte mij boos, tot ik bij de vrouw mijn toevlucht zocht. Zoo openen wij het venster, wanneer het ons te benauwd wordt in een kamer vol menschenlucht en leunen naar buiten, ademen diep de vochtige nachtlucht in en verkoelen ons met haar het gloeiende, toornige voorhoofd. Zij ten minste was niet, gelijk een muur, steen voor steen opgetrokken; elke vrije opwelling vierkant gemaakt, elk natuurlijk gevoel in de rij geplaatst, de gloed der jeugd tot cement tusschen vorm en systeem verhard. Kostelijk metselwerk,

Sluiten