Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een voortreffelijke muur, die u den weg verspert en alle uitzicht beneemt, al bonst gij er ook met uw hoofd tegen aan.

• 'iY0°«,het °°gf?blik-" zei ik, „vaartwel neef en nicht Wees gelukkig Romney _ houd mij het woord ten goede, natuurlijk in een bijzonderen zin — ik bedoel geen kwaad met u geluk te wenschen. Vaarwel, Manan. Mag zij bij mij komen, Romney om van uit mijn huis te trouwen? Uwe philosophie

,[e"gt. toch "let mee> dat gij uw vogel op den bladerloozen sleedoorn laat voortleven ?'"

„Ja, dat doet zij, was zijn antwoord. „Ik neem mijn vrouw rechtstreeks uit het volk; zij komt van uit haar zolderkamertje in Margaret's Court, om mij op den trouwdag in St. James te ontmoeten, zooals Oostenrijksch dochter omringd van hare adelaren tot het keizerlijk Frankrijk kwam. Zij zal haar afkomst niet verloochenen, haar sergekleed zal haar bruidsjapon zijn. Wat wij doen, dat doen wij: wij zullen geen maskers voorbinden, alsof wij bloosden."

„Beste Romney, gij zijt de dichter," sprak ik met een droeven lach en wendde mij naar de deur, om heen te gaan. Maskers, dacht ik, wacht u voor de maskers der tragedie, de kothurnen, waarop wij ons een half el boven onze natuurlijke lengte verheffen. Wij zouden voor ons zeiven een heldenrol willen aIu e,° emd,gen misschien onmachtig als de Atheensche vrouwen, die bij de Eumeniden in zwijm

Hij volgde mij de trap af. „Gij staat mij toe met u te gaan door deze afschuwelijke straten, deze graven, waar de menschen, levend met de wormen opeengepakt, onbewust de ziekte verspreiden, die hen doodt. De vrouwen zelfs werpen hier de modder, die zij om haar ziel kneden, naar elke vrouw, die alleen loopt. Ik mag meegaan, niet waar? Hoe kwaamt gij hier alleen? Gij wist niet wat gij deedt." — Welk een vreemde, droeve wandeling. De avond daalde

Sluiten