is toegevoegd aan uw favorieten.

Aurora Leigh

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de tierende menigte wierp. Gelijk jachthonden het ki *oe£eworPen rantsoen, onder woest gehuil en geblaf, vechtend vaneen scheuren en verslinden, zoo werden zijn smeekende, zijn dreigende, zijn hartroerende woorden, waarvan ik hier en daar door zijn gebaren den zin opving, als van één gereten en "door het rumoer verzwolgen. Van het eene einde tot het andere golfde de kerk rondom ons als een stormachtige zee; 't was of een aardbeving haar deed schudden. Mannen riepen om de politie, vrouwen gilden, vielen flauw of vloden in radeloozen angst rechts en links, als een kudde herten in het woud door 't jachtrumoer opgeschrikt. Zij drongen tegen elkander in, zij vielen in het gedrang de een over de ander, terwijl van alle kanten rauwe kreten omhoog stegen.

.. jaatste wat ik zag, was Romney's gelaat met zijn ijzingwekkende kalmte, hoog boven het tumult zich verheffende. Het laatste wat ik hoorde, was:

ü «m naar beneden> sla hem dood, sla hem

dood! Ik strekte mijn machtelooze armen uit, als een, die in den droom zich vruchteloos tusschen de Goden en hun verdelging zoekt te stellen en wierp mij met een kreet te midden van het gedrang, om mijn ziel daar in dat doodsbleek gelaat ter hulpe te snellen ... Een mannenhand greep mij aan en trok mij terug en daarop was alles voorbij... ik voelde niets meer.

Wat er volgde, hoorde ik later van Lord Howe, die mij, buiten kennis, uit het gedrang in kerk en straat had gedragen en daarna alleen was teruggekeerd om het tumult bedwongen te vinden. De mannen der wet waren als een donderbui op het loeiend vuur neergevallen en hadden alles tot stilte gebracht, terwijl de rook van het volk langzaam wegtrok uit de ontruimde gangen.

Ziehier Marian s brief, waarmee een haveloos kind was komen aanloopen, juist op het oogenblik, dat Komney in het kerkportaal naar de bruid stond uit