Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ivoor, dat de geheimnissen des hemels aan der stervelingen vermetel oog onttrekt.

Hare liefde voor hem was misschien zóó groot, dat men haar met listige, valsche praatjes (ik dacht aan Lady Waldemar) had kunnen overhalen hem te verlaten, opdat zij geen hinderpaal op zijn weg mocht zijn. Of misschien beminde zij iemand van haar eigen stand — of wel, zij beminde in het geheel niet, maar het oude vrije zwerversleven lokte haar met zooveel kracht, dat roggebrood aan een haag op den stoffigen straatweg genuttigd, haar verkieselijker scheen, dan de leerschool van philanthropische zelfverloochening, waarin zij zich door Romney onherroepelijk zou zien geplaatst.

En daarbij — dacht ik — meisjes zijn meisjes; zij willen allen op dezelfde wijze gevrijd worden — men vangt deze vogels doorgaans alleen met lokvinken; zij schamen zich bijna in het volle daglicht te trouwen, zoo men haar niet met zoete vleitaal heeft zoeken te winnen ... „Niemand weet het haar te scheiden, zooals gij; 't is een zilveren streep, een maanlichtstraal, van het voorhoofd tot de kruin 1" Of • • • „gij bijt op uw lip — geen glimlach die voor mij er bij haalt!" En daarbij dan nog af en toe een enkel tastbaar liefdeteeken; een sieraad, hoe waardeloos ook, een lint voor om den hals, een glazen doekspeld — dit alles is voor meisjes van gewicht.

Romney zocht haar dagen en weken lang. Hij doorzocht de achterhoeken van de groote stad, deed navraag op treinen en schepen, ja strekte zijn onderzoek tot geheel den omtrek uit. Er was geen Marian te vinden. Of ik al te kennen gaf, wat ik wist: dat een vriendin van hem hare redenen had, om het huwelijk te doen afbreken — hij wilde er niet van hooren; die dame was lijdende sedert dien dag; de schok had haar ziek gemaakt. Er was iets in zijn toon, dat mijn woorden terug drong; ik schaamde mij bijna over mijn leelijk vermoeden. Hij deelde mij

Sluiten