Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uur onzer geboorte af. Waarheen, waarheen? roept iedere steen ons na bij eiken stap op onzen vermoeienden weg. Ik laat steenen aan steenen antwoord geven; genoeg voor mij met mijn menschenhart.dat |k acht geef op de roepstem van mijn geslacht, dat ik mij niet afwend als menschen den bangen kreet doen hooren, die al mijn zenuwen doet trillen: „Waar is hulp, waar is hoop, waar is brood voor 't gezin, waar brandstof voor den haard te vinden?" Daar moet een antwoord zijn, al faalt ook het mijne geheel. Deze sociale sphinx, die tusschen graven en bordeelen zit, zijn schimpwoorden naar den kristallen hemel slingert en zelfs God tartend hoont, vereischt een antwoord van iederen mensch, die aan de zijde van God staat, zij het ook, dat hij er een sphinxprijs voor betaalt. Wij betalen dien immers ook, waar wij zwijgen, in al de kwellingen van het medelijden? Laat mij dan liever spreken en sterven — Helaas, gij zult zeggen, dat ik veeleer spreek en dood."

„Neen, neen, viel ik in, „de besten weten, bij hun beste pogingen, misschien zeiven het minst van het werk, dat zij tot stand brengen. Zelfs de nuttigste mensch op aarde is niets dan een werktuig. De spijker, die de plank bevestigt, moet het hout eerst doorboren en slechts Hij, die den hamer hanteert, ziet het werk ook door den allereersten slag vorderen. Laat uw hart niet versagen."

„«O» dat ik het uwe had mogen verwerven," zeide hij, ,,maar dat is thans voorbij." En oprijzend voegde hij er bij: „Ik neem ten minste uwe goedheid, uw bemoediging dankbaar aan. Lieve, wees gelukkig; zing uwe liederen, indien gij u daartoe gedrongen gevoelt, maar vergeet niet ook nu en dan te slapen en vermoei u niet te veel met ademloos naar de bergtoppen der poëzie te stijgen. Bedenk, dat indien de kunst in waarheid het hoogere leven is, gij het lagere als steunpunt behoeft, om naar het hoogere te reiken. Niemand kan op de teenen gaan staan op

Sluiten