Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijt verloren, uw vonnis is geveld. Shakespeare's schim zelfs zou vruchteloos voor u pleiten. — Welaan dan, laten wij het opgeven en ons troosten met de gedachte, dat in de vorige eeuw, op ditzelfde tooneel, in deze zelfde tragedie, waarin wij zijn tekortgeschoten, een Hamlet zonder pruik even zeker gevallen zou zijn.

Wie waarachtig dichter is, bekommert zich om niets, dan om de Kunst. Hij schrijft niet voor u, of voor mij, voor Londen of Edinburg; hij duldt niet, dat zelfs de beste criticus de zonnestralen van zijn vrije gedachten, zijn inwendig aanschouwen onderscheppe en hem dwinge één vingerbreedte van de geheiligde paden af te wijken. Is deugd, om populariteit betracht, onteerend als de zonde, hoe zou de kunst, om lof of loon gediend, haar reinheid en heerlijkheid kunnen bewaren? Wacht u voor zulk een dienstbaarheid. Wat de dichter schrijft, dat schrijft hij. Valt het in den smaak, dan wordt het door het menschdom aanvaard en geprezen; dat is succes. Voldoet het niet, dan gaat het zwijgend van hand tot hand, totdat de ongeborenen het bemachtigen en een kreet van meelijdende verwondering doen hooren, omdat het voorgeslacht zóó blind, zóó stompzinnig is geweest: ook dat is succes.

Ik wil geen drama's schrijven, want het drama kan dit hooge standpunt niet innemen. Het moet zich naar minder eischen voegen, tot huiselijker diensten leenen, den smaak van het publiek tot maatstaf nemen voor de hoogte, waartoe het zich verheffen zal. Het draagt een hondeketting om den fleren nek, het moet zich tot dienaar der heerschende mode laten dresseeren, de loges en het parterre vleien, die in de handen klappen en het meest van al de gedweeheid roemen, waarmee het zich weet te schikken naar de kunstgrepen van het tooneel. Mist het die volgzaamheid, dan wordt het uitgefloten, gejouwd, gestampt; getrapt als een hond of nog erger. Want een hond, die onrechtvaardig geschopt wordt, kan des noods

Sluiten