Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Een boek — ten laatste een boekl Is er hartebloed toe noodig — en ja, bij den blauwen, zwellenden ader op Mahomets voorhoofd, het werk van eiken

dichter-profeet moet van dat bloed de sporen dragen

bezit hartebloed vruchtbaarmakende kracht, welnu, ik heb het mijne op elke bladzij laten druppelen.. . ten zij de zware droppels ter zijde zijn gerold en het blad is droog gebleven. Dat gebeurt wel meer. Menige vurige geest schrijft boeken, glad en koud als een grafzerk, waarvan het mos is geschrapt, en had Saint-Preux zijn brieven zelf geschreven, wij zouden nooit geweend hebben bij de gedachte aan het moedervlekje onder Julia's neergeslagen ooglid. Hartstocht is iets wat wordt ondergaan en geleden.

t Is de taak der kunst om de daad op den top van het lijden te zetten. Des kunstenaars deel is beiden, te lijden en te handelen; door een hem eigen, inwendige kracht dat wat voor den gewonen mensch alledaagsche levenservaring is, te doorboren en met forschen greep, half in vertwijfeling, half in vervoering dat, wat hij het innigst gevoelt, uit het diepst zijner ziel naar buiten te rukken. Meen niet, dat hij het minder doorleeft, omdat hij het bezingt. Brandt een fakkel met minder gloed, omdat hij tusschen stalen reflectors brandt? En zou hij dan kouder zijn, omdat hij zich tusschen twee nooit gebluschte vuren ziet gesteld — dat van zijn eigen persoonlijk leven en den intensen gloed, door die vurig lichtende bol, het bewustzijn van den geboren kunstenaar onophoudelijk op hem afgezonden? O droevig grootsche gave van een tweevoudig leven, den dichter geschonken, als één leven reeds pijnlijk genoeg blijkt te zijn! Geroepen om als halfgoden onwrikbaar recht te staan, maar als sterfelijke wezens waggelend en gebogen onder onzen reuzenlast, torsen wij het ondragelijk gewicht van al het woelen en streven en lijden der menschheid, en zenden met een door menschelijke snikken afgebroken stem onze dichterzangen naar den

Sluiten