Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

feiten heen te ontdekken zijn. Maar schenk mij vergiffenis, vergiffenis Marian en glimlach eens even

even slechts, om uw kind, al doet ge het om mij niet mijn zuster." '

De arme mond vertrok zich even tot een glimlach en daarop strak, alsof een standbeeld de klanken uit de ademlooze marmeren lippen stootte: — „ik ben blij, zeide zij, „heel blij, dat ge mij vrij spreekt. Het zou mij leed doen, door u met publieke vrouwen of zelfs met iets minder ergs, maar dat zijn moeder tot schande zou strekken, op één lijn te worden gesteld. Voor het overige sta ik niet hoog genoecr voor uwe liefde; ik was haar nooit waardig en thans ben ik het minder dan ooit. Want die wereld van u heeft mij meedoogenloos bejegend, mij vergruisd en vernield, zooals de golven op het strand de steenen tot gruis knauwen. Aan die kleine steen, Marian Erle genaamd, eens door u en een ander vriend opgeraapt, maar spoedig weer aan uw hand ontgleden, hebben de rustelooze golven haar werk verricht. Zij is gemarteld, vernield — vermoord. Marian is vermoord, zooals ik u zeide; Marian is dood. Wat kan men doen met iemand die dood is? W at anders dan, als men vroom is, een psalm zingen en heengaan, en als men teerhartig is, een traan plengen en heengaan en het gras laten omhoog schieten op een vergeten graf. Ga dus heen, laat mij met rust. Ik ben dood, zeg ik u. Heeft, ter wille van het kind, de moeder in mij alles overleefd, wel, dat is een wonder Gods, dat uwe bevatting te boven gaat. Ik ben er niet minder dood om. Ik ben niets, mets dan een moeder. Voor het kind slechts ben ik warm en koud, en hongerig en bevreesd, ruik ik bloemen een weinig, zie ik de zon, spreek ik nog en zwijg ik — alleen maar voor mijn kind. Daarom^ ik bid u, vergis u in mij niet; doe niet, alsof ik nog leefde. Want al staakt gij spelden door mijn ziel, ik zou het niet voelen, het zou mij niet deren.

Sluiten