is toegevoegd aan uw favorieten.

Aurora Leigh

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het hart van pijn te doen krimpen. Zij bracht mii waarheden onder het oog, waar ik zelve haar om vroeg — t was dus mijn eigen schuld, dat ik leed. £ij zei de mij, dat Romney, al wilde hij, mij niet kon beminnen, zooals een man een vrouw bemint; er zijn naturen, die door aangeboren tegenstrijdigheden, gelijk sommige rivieren, wel nevens elkander stroomen, maar niet samen vloeien, 't Was waar, hij begeerde mij te huwen, maar dat was om mijn stand te huwen, een ondoordachte theorie tot daad te maken. Eens getrouwd zou zulk een rechtvaardig en zachtmoedig man gewis mijn leven effen en glad als een trouwring maken; slechts vriendelijke woorden voor mij over hebben, mij een vroolijk te huis bereiden, mij dienstboden, juweelen en bloemen schenken, en zijden japonnen

m overvloed Ik viel haar in de rede. Dat wat

mij betrof. Maar thans — wat stond hem te wachten? £ij aarzelde — de waarheid werd hard. Zij moest erkennen, dat een man als Romney Leigh een vrouw van zijn eigen stand en ontwikkeling behoefde. Zou nij dag aan dag moeten bukken, om al datgene wat een man tot steun in het leven strekt, om sympathie, gevoelens, denkbeelden, de dagelijksche wisseling van ^5 , a*s van den grond op te rapen, dan mocht zijn dagtaak voorwaar niet licht worden genoemd. Wie koopt tot steun van de hand een staf, die slechts tot aan de knieën reikt? Bitterlijk zou hij ondervinden, wat het zegt, die reinste huwelijkswedde te derven, die twee welgepaarde, gelijkgestemde wezens, welke ook hun persoonlijke belangen zijn, door un eenzijn in liefde doet spreken van onze meening, ons gevoelen, van: dit hopen wij, gelooven wij. — oen ik daarop vroeg of een ernstige wil, een onvoorwaardelijke toewijding, geholpen door een jeugd als de mijne, mij niet zouden kunnen opheffen, gelijk twee sterke armen een kind kunnen beuren naar een vrucht, die boven zijn bereik hangt, schudde zij zuchtend het hoofd. Dat kon niet, vreesde zij. Doe