Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wat ge kunt, om een anjelier te verfijnen, toch blijft het een anjelier; een heliotrope wordt het nooit. De soort blijft bestaan. En toen volgde een nog harder waarheid. Deze Romney Leigh, zoo onstuimig alle perken overschrijdend, niets ontziende, waar het geweten sprak, zoo bereid de martelaarskroon te dragen, zou lijden zonder te wankelen of te wijken, maar daarom niet minder zeker en hevig lijden, als zijn vrienden en bekenden hem wegens zijn schandelijk huwelijk den rug toekeerden en hem tot mikpunt hunner praatjes en aardigheden maakten. Zij zweeg en daarop opperde ik schoorvoetend de bedenking, of wij Mr. Leigh geen onrecht deden met deze vrees; of hij, met zijn hoog gevoel, door dit alles wel meer zou kunnen worden getroffen, dan de koningin in haar hooge zaal door de modder der straten kan worden bespat?.... Eén oogwenk flikkerde de hoop weer op in mijn hart, maar de dame sloot ook deze deur, en voor goed, met de wijze opmerking dat het teedere hart, dat hem zoo overgevoelig maakte voor het lijden der mindere klasse, hem bezwaarlijk ongevoelig kon doen blijven voor wat de hoogere standen dachten en voelden.

„Helaas, helaas," zuchtte Marian — het lieve kind, dat, al bijna in slaap, de blauwe kijkers al meer en meer sloot, zachtkens op en neer wiegend — „zij maakte het zoo helder.... te helder — ik zag hoe het wezen zou! En toch, wie weet of dit zien alleen mij mijn weg wel zou hebben doen onderkennen, had de edelmoedige dame, die dit begreep, niet haar eigen woning in brand gestoken, om mij voor te lichten. Tot mij overbuigende met die koude, drukkende oogen, die mijn wil verlamden, deelde zij mij op meewarigen toon mede (zoo zegt men tot een zieke, dat er geen hoop meer voor hem is) hoe zij zeker — ja zeker wist, dat Romney Leigh te voren haar had bemind. En zij had hem bemind — waartoe het te verhelen, nu de kans toch voorbij was —

Sluiten