Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ben doen verlaten, 't Is waar, gij zult uw vrijen dag tot een werkdag weten te maken, hem tot welzijn van onze Toscaners besteden. Nu, zij hebben wel hulp noodig, nu het Oostenrijksche wilde zwijn, dat met zijn ruwen kop driest en onbeschaamd tegen de sneeuwtoppen der Lombardische Alpen, dat schild door God zelf omhoog geheven, heeft gebonsd, ook hier heen kwam, onze wijn- en olijfgaarden met zijn slagtanden omwoelt, zich met geheel de kudde, die hem volgt, in onze maïsvelden wentelt.

„Gij hebt het van Vincent gehoord," herhaalde hij, slechts acht slaande op mijn eerste woorden, als wist hij maar al te wel, dat het overige maar dienen moest om een reet te stoppen, waar de wind door blaast. Gij hebt dus het nieuws gehoord, dat Vincent zeiven betreft?"

„Hem zeiven," was mijn antwoord. „Het schijnt wel dat die geheele ondermijnde wereld van u bezig is in het huwelijk in elkander te vallen. Carrington heeft een goede keus gedaan."

„Meent ge dat?" riep hij. „Is het eindelijk dan mogelijk ..Hij hield op — en daarop als tot zich zeiven: „Te laat, helaas, te laat — En toch" — hier beefde zijn stem, als de plank over een bruisenden bergstroom gelegd — „al had ik dit van den aanvang of later geweten, voor mij zou het toch niets veranderd hebben en voor haar — is het thans beter, oneindig beter aldus."

Hoe, dacht ik, bemint hij nu Kate Ward; misschien wel omdat hij Lady's Waldemar's echtgenoot is? Vincent schreef, hoe Leigh ontroerde, toen hij hem zeide, dat hij met Kate was verloofd. — Met welke gebarsten kruiken gaan wij tot diepe wellen in deze wereld! — „Ik wist niet, neef," sprak ik, „dat ge Kate Ward ooit hadt gekend."

„Neen, dat deed ik ook niet. 't Is voldoende dat Vincent haar kende en dus zijn vrouw nog om iets anders heeft gekozen, dan om die twee topazen

Sluiten