Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn en de vale kleur dragen van den grond, dien wij tot ons voeder verkozen. Ja, materialiste is de naam dezer eeuw. God zelf is voor sommigen niets dan de slotsom van de materie, die Hij schiep, uitgedrukt in een algebraïsche formule, die God wordt genoemd, — anders gezegd — zij trekken de natuur op bij een nul, die zij God noemen, en halen dan een streep door het quotiënt. Daar zijn er zelfs, wier namen in de christelijke kerk met eere worden genoemd, die nog altijd op slijk teren en er de altaren mee bespatten. Men zou zeggen, dat de klei, waarmee Christus eens hun oogleden heeft bestreken, toen zij, nog blinden, door hem tot het gebruik van het gezichtsorgaan werden geroepen, nog altijd daar is blijven kleven, om hun het zien te bemoeilijken. Hoe dicht ook bij den hemel, toch zien zij rookwolken, die uit grove aarden vaten stijgen, voor heilige mysteriën aan, en zouden, als hun tijd zal zijn gekomen, hem willen binnengaan met een gansch ander lichaam dan hun door den Apostel Paulus is toegezegd. — Stroo en kaf, ziedaar heel den oogst. Wat blijft er op die wijze van de opstanding over!"

„Zoo is het,'' sprak ik met een zucht; en daarop vervolgde hij met een droeven blik: „Aldus aanvangende, aldus slijk drukkende in de openingen van dien grooten sleutel, de natuurlijke wereld, en daardoor vruchteloos pogende het slot der geestelijke wereld te doen opengaan, voelen wij ons in het worstelperk van het leven, midden onder het brullend gedierte met al onze wroeging en angst opgesloten. Daar staan wij, als heilige martelaren tegenover leeuwen, wij, die geen heiligen zijn en geen godskracht in onzen blik hebben, om onze aanvallers te doen afdeinzen. Hoe zouden wij, aldus in een beperkte ruimte opéén gehoopt, onpartijdig over het geheel kunnen oordeelen, juist in onze gevolgtrekkingen zijnr Is de volzin te begrijpen, waarvan alleen het bijwoord wordt gehoord, werk- en voornaamwoord

Sluiten