Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

overschreed en met uitgestrekte hand — een hand nog warm en trillend van de aanraking van eene ... die wij kennen ... aldaar Lady Waldemar als meesteresse tegemoet kwam treden en begroette."

„God helpe mij," barstte hij uit, „wat zegt gij daar? gij noemdet een naam, Aurora?"

„Vergeef mij Romney; ik wenschte, dat ik uwe vrouw kon noemen, zonder u te kwetsen."

„Zijn wij krankzinnig?" riep hij. „Mijn vrouw! De mijne! Lady Waldemar! Ik meende, dat gij mijn vrouw zeidet." Hij sprong overeind en wierp zijn edel hoofd in de hoogte, als een drenkeling, die tegen een stormachtige zee inzwemt. Daarop stiet hij een lach uit, zoo hopeloos bitter, dat ik sidderend te zamenkromp.

„Bij God," sprak hij eindelijk, „ik kwam hier, van schuld overtuigd, diep vernederd in eigen oog, hoewel niet diep genoeg misschien. Ik kwam hier, omdat deze vrouw mij uit haar kristallen ziel een licht had doen opgaan en ook, omdat ik voorheen mij jegens haar had bezondigd, zooals ik het in mijn aangeboren eigenwaan voortdurend jegens God heb gedaan ; bezondigd, hoewel ik beminde — wie behoef ik niet te zeggen — het staat te duidelijk in het boek mijner feilen geschreven. — Ik kwam hier, om ootmoedig voor haar in het stof te knielen, en om haar vorstelijk hoofd den krans te leggen, dien ik haar eens, in haar heerlijke levenslente, had afgerukt. Maar op nieuw zie ik mijn pogen verijdeld, faal in mijn zelfvernedering, zooals ik in mijn zelfverheffing heb gefaald. Er is geen plaats voor mij aan de voeten eener vrouw, die zich in mijn karakter, mijn streven, mijn mogelijke daden zoo hopeloos vergist. Hoe, zijt gij de Aurora, die mijn droomen kwaamt bezielen, opdat daarin plaats voor uwe grootheid mocht zijn? Kunt gij zoo klein van opvatting wezen? Zooveel minder zijn dan vrouw, doordat gij meer zijt dan een vrouw? Door het ontwikkelen van uw verstand

Sluiten