is toegevoegd aan uw favorieten.

Aurora Leigh

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar indien ik werkelijk beminde, is het lang, o zoo lang geleden; voordat zon en maan gemaakt werden, voordat de hel open ging; — ja voordat ik mijn kind in mijn verlaten duisternis hoorde krijten en wist dat het geen vader had. Het kan zijn, dat ik niet zoo sterk ben als andere vrouwen, die vertrapt en gebroken, haar liefde behielden. Het kan zijn, dat ik kouder ben dan de dooden, die gestorven zijnde nog altijd beminnen. Maar ik — eens gedood, kan deze schim van Marian niet langer beminnen — niet langer . .. het kind alleen . .. niets meer, niets buiten dat. Ik heb uwe nicht gezegd, dat ik dood was, Romney. Hoe kan zij nu denken, dat ik uit mijn graf zal komen, mijn doodshemd tot een sluier plooien en als bruid over het kerkhof zal waren? t Is of ik het gemompel der dooden door de wilgentakken hoor: „Zij deed beter in ons midden te blijven, het arme, reeds half vergane lijk." Bij de gedachte alleen voel ik de doodsdampen uit mij breken, hoe rein ik ook wezen moge. Ja, rein als Marian Erle, maar niet als Marian Leigh. Ook rest mij zooveel leven niet, dat ik nog iets zou kunnen liefhebben buiten mijn kind, O God, het zou mij tot vertwijfeling brengen, als ik mijn lieveling op de knieën van een edelen man zag en in blik, of zucht, of zwijgen de gedachte meende te raden: „dat kind heeft een vervloekten ellendeling tot vader" ,.. Want Romney — engelen zijn minder teeder verstandig dan God en dan moeders zijn. Zelfs gij zoudt denken wat vrij nooit denken kunnen. Het is het onze, het kind. Eer zouden wij een ziel in den hemel vertoornen, door haar in onze gedachten met het doode lichaam, dat zij een maand geleden in het graf achterliet, samen te voegen, dan in mijn kind iets anders zien dan... mijn kind. Wij alleen zullen hem nooit vaderloos noemen, die God en zijn moeder bezit. O mijn jongske, lief bloempje mij door een verpeste windvlaag aan het hart gedreven, hoe kan