Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leerling geweest; ik weet nog hoe hij zijn lippen op elkander kon klemmen, als zeker iemand was gekomen, of niet wederkwam. Aurora, ik zou haar kunnen aanraken met mijn hand, maar ik vlucht, omdat ik niet durf."

Zij was verdwenen. Hij glimlachte zoo bitter, dat ik mij haastte te spreken: „Vergeef haar, zij ziet klaar en juist voor zich zelve, heilig is haar instinct."

„Ik vergeven!" sprak hij, „ik verwonder mij alleen hoe zij zoo juist kan zien, terwijl anderen ..hij hield op; — daarop kortaf en met heesche stem: „Aurora, vergeef gij ons, haar en mij, beiden? Wat haar betreft, arm, oprecht kind, had zij geweten wat ik weet, zij zou hare ontdekking verzwegen hebben, want zij heeft u lief — zij mag u beminnen — terwijl ik, helaas! — Hen ik hedenavond mijzelf niet altoos meester geweest, bedenk, als men een hart laat glippen en vallen, dan breekt het meteen. — Wij gaan scheiden — scheiden. O gij weet niet wat liefde is, of gij zoudt gevoelen wat dit zeggen wil. Vergeef mij, heb geduld met mij. Het zou niet zijn gebeurd, indien ik mij niet veilig in mijn hopelooze onmacht had gevoeld. Ik wist, dat ik u niet kon deren, al strekte ik de armen ook uit, al zocht ik mijn ziel ook in zuchten lucht te geven. De armste kerel mag sterven in de houding, die hem voegt, zelfs in tegenwoordigheid eener vorstin. Vergeef mij enkele onbetamelijke stuiptrekkingen, die alleen maar het teeken van den doodsstrijd waren. Meent gij, dat ik ooit met gezonde zinnen hier heen zou zijn gekomen, indien mijn besluit niet onwrikbaar had vastgestaan, om mijn verbintenis met Marian gestand te doen en haar mijn naam, mijn tehuis, mijn hand, al het mijne aan te bieden? Want dit had zelfs een als ik nog aan te bieden; zelfs ik — haar groote ziel miskennend door te meenen, dat zij dit alles behoefde — kon de rol van echtgenoot spelen, althans diens jas en hoed tot een vogelverschrikker maken, die

Sluiten