Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

was. Dat hij zich van haar zou willen bedienen, als van een hond, die den blindeman helpt voortstrompelen. De hemel beware mij! Ik weet thans, dat het Gods hand was, die u terughield, die u de oogen voor al mijn fouten deed openhouden, om u ten laatste voor dit droevig slot te sparen. Geloof mij, had ik als Hij geweten, welk een ramp mij eenmaal treffen zou, ik had in deze gehandeld als Hij. — En thans vaarwel, gij die nog steeds mijn licht zijt, — vaarwel! Ik weet, het is laat, meer dan laat; uw geduld, lieve, is eindeloos geweest. Ik zal een teeken geven en dan komt van de laan de persoon, die mij hierheen heeft geleid. Ga gij naar binnen, Aurora — goeden nacht!"

„Een oogenblik, groote God .... een oogenblik! Romney, spreek ... zeg dat het niet waar is ... Ik omklem uwe handen — ik zie u in het gelaat — gij ziet mij, niet waar?"

„Evenmin als die gezegende sterren; Aurora, wees gezegend als zij. Neen, lieveling, gij behoeft niet te beven; teerhartige, die ge altijd waart. Weet ge nog wel, dat ge de muizen uit de val liet loopen en oude John zich maar niet genoeg kon verbazen over de schrandere diertjes, die de kaas wisten te kapen en weg te loopen? Nog altijd hetzelfde gevoelige hart. Het was daarom, dat het mij leed deed, dat Howe's brief u niet in handen kwam. Gij hebt dus gehoord, dat ik ziek was, maar niet hoe erg en wat het gevolg er van was. Reeds lang uitgeput van vermoeienis, daarop de plotselinge beroering in het brandende huis, de schok, de overspanning van lichaam en ziel, waardoor het bloed mij tot vuur in de aderen werd — er behoefde waarlijk de donderslag van dien neerstortenden balk niet bij te komen, die mij aan het voorhoofd trof, terwijl ik, zwoegend onder een last, de galerij uittrad. Zeg dat het de hemel was, die hem op mij nederzond, niet William Erle, niet Marian's vader, landlooper en strooper, dien ik be-

Sluiten