Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van wijn weder eenigszins op krachten komen.

Het behoorde tot de taak van de twee vrienden preêken te maken die, door Ds. Cecil verbeterd, na van buiten geleerd te zijn op de gemeentelijke bijeenkomsten in het dorp moesten worden voorgedragen. Livingstone had weer eens zulk een preek gemaakt en, daar op een Zondag de predikant van Stanford Rivers na den ochtenddienst plotseling ongesteld was geworden, werd hij er heen gezonden om den avonddienst te houden. Hij sloeg zijn tekst op, las dezen flink en vrijmoedig voor en

toen toen was hij op eens zijn geheelen

preek vergeten! Middernachtelijke duisternis kwam over hem en in afgebroken woorden stamelde hij: „Vrienden . .. ik ben .... ik ben .... al wat ik .... zeggen moest.... vergeten!" Daarop holde hij den preekstoel af en het kerkje uit.

Moore zegt dat zijn vriend nimmer een goed „preèker" zou worden, en ook Livingstone had in dat opzicht geen bijzonder hoogen dunk van zichzelven. Tóch zullen wij misschien later nog kennis maken met een getuigenis van Dr. Moffat, — zijn toekomstigen schoonvader — waaruit blijkt, dat dit oordeel voor wijziging vatbaar was. Zeker is het dat het preêken hem thans nog slecht afging. Vandaar dat Ds. Cecil het tegendeel van veel bijzonders in hem zag. Nadat de drie proefmaanden verstreken waren, zond deze een rapport naar de zendingscommissie dat niet zeer gunstig voor onzen zendeling-in-hope uitviel. Hij sprak een streng

Sluiten