Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

al had opgegeven. De directeuren koesterden geen hooge verwachtingen van hem. D9. Moir, zijn vroegere leeraar en nog steeds zijn vriend, vroeg hun eens bij een bezoek, waarom zij hem niet naar Engelsch Oost-Indië zonden, waar het zendingsveld zoo groot en vanwaar de aanvraag om zendelingen zoo dringend was, doch zij gaven ten antwoord dat, hoe hoog zij Livingstone ook achtten, zij toch meenden dat zijn gaven niet van dien aard waren, dat hij geschikt zou zijn voor Indië. Zij geloofden dat Afrika geschikter voor hem zou zijn. Dat allen betrekkelijk zoo min over hem dachten, vond misschien daarin zijn oorzaak dat Livingstone eerst zeer, zeer langzaam aanrijpte, om het zoo eens uit te drukken. Zijn verstandelijke vermogens waren nog steeds in ontwikkeling destijds en hadden nog niet hun beslag gekregen. Vandaar dat hij zich altijd onzeker en bevreesd gevoelde en zich niet durfde te wagen „flink te doen."

Hij was zich te sterk bewust van hetgeen er nog aan hem ontbrak, om pittig en krachtig te kunnen wezen. Het zelfvertrouwen, het zelfbewust beschikken over hetgeen hij reeds bezat, was er nog niet. Dit veranderde echter sterk in het laatste jaar vóór zijn vertrek. Toen werd hij meer „mans", zooals men wel eens zegt, en durfde hij zich min of meer in zijn ware kracht te toonen. Ook zijn handschrift uit dien tijd geeft dezen overgang tot die meer zelfbewuste mondigheid aan. Was het vroeger als met een kramphand geschreven en slap, thans wordt het van

Sluiten