Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hoe het ook zij, zij waren nu bij Sesjéle. Deze Sesjéle toonde al dadelijk zeer veel belangstelling en oplettendheid bij Livingstone's preêken. Hij leerde met zulk een ijver lezen dat hij, als groot liefhebber van de jacht door de vele lichaamsbeweging betrekkelijk schraal, nu door het vele stilzitten zelfs corpulent werd. Eens, toen hij zag hoeveel moeite de zendeling zich gaf om het volk te doen gelooven aan de woorden van Jezus, door er over te spreken tegen hen, zeide hij: „Verbeeldt gij u soms dat dit volk ooit gelooven zal, louter en alleen door tegen hen te praten? Ik kan niets van hen gedaan krijgen of ik moet ze eerst afranselen en, als ge het goed vindt, zal ik mijne hoofden roepen en met onze litoepa's — zweepen van neushoorn-huiden — zullen wij ze spoedig allemaal tot het geloof brengen." De gedachte om door smeeken en overreden onderhoorigen, wier meening nooit gevraagd werd, tot het Christendom te brengen, vond hij nog al dwaas en vreemd. Hij was overtuigd dat zij wat blijde moesten zijn als zij Christenen mochten worden op z ij n bevel. Nu, hij deed altijd erg zijn best om, al was het dan ook niet op die hardhandige wijze, Christenen van hen te maken. Zelf weldra wezenlijk bekeerd, hield hij huisgodsdienst en sprak en bad daarbij, volgens Livingstone, op eenvoudige doch treffende en boeiende wijze. Doch, zooals hij al spoedig bemerkte, het ging niet zoo gemakkelijk bekeerlingen te maken. „Als vroeger — sprak hij eens — een hoofd van jagen hield, dan maakte iedereen dat hij een hond kreeg en werd

Sluiten