Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zij kregen toen berouw en beloofden dat zij hem nooit zouden verlaten en hem volgen zouden waar hij hen ook voorging. Reeds dicht in de nabijheid van het grensgebied der Portugeezen, kon hij op geen andere wijze gidsen krijgen of hij moest van het weinigje dat hem nog overschoot, eerst vooruit betalen. Doch pas had men een kleine mijl met hen afgelegd, of deze vooruit betaalde gidsen wilden al weder terug. Dit had de reiziger wel verwacht. Praten er tegen hielp niet en de eene gids na den anderen maakte zich stilletjes weg. Men ontmoette thans echter meer inlandsche slavenhandelaars: hier toch was eigenlijk het gebied waar de slavenhandel meer in het groot gedreven werd. Een der laatste vier ossen moest er thans aan gelooven, daar men wegens gebrek aan ruilmiddelen geen maniocca of ander voedsel meer kon koopen. Livingstone zegt: „Honger is van zeer krachtige uitwerking op het humeur. Als wij een vleeschmaal gehad hadden, dan konden wij allen met kalme gelijkmoedigheid de plagerijen verdragen die ons deze grensbewoners van de meer beschaafde streken vóór ons aandeden. Doch nu wij zóó lang gebrek hadden geleden, waren' wij allen gemelijk en verbitterd en heel dikwijls hoorde ik mijn makkers, in antwoord op aanvalsbedreigingen, in hun eigen taal uitroepen: „Dat is het juist wat ons passen zou! Begonnen jelui maar!" Van achter elk hoopje boomen of elk rotsblok dat zij langs kwamen, dreigde een aanval en eens begon men, na zóó een paar uur in vrees en angst ge-

Sluiten