Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

spreken, Bembo of Bangweólo genoemd, en er van hooren spreken is voor hem aanleiding genoeg, om er heen te willen. Doch reeds sinds twee jaren heeft hij niets van huis gehoord, en dat pijnigt en martelt hem haast nog meer dan zijn herhaaldelijke ongesteldheden. Daarom wil hij eerst nog naar O e j i j i gaan, aan het Tanganjika-meer, om te zien of er ook brieven en goederen voor hem zijn aangekomen, zooals te voren was afgesproken. Hij vergezelde de handelaars, met wie hij wel gedwongen was te reizen, wijl het grootste gedeelte van zijn volk hem anders dreigde te verlaten. Hij kwam nu bij Casembé, die een wreed meester bleek te zijn voor zijn volk en hun om de geringste vergrijpen ooren en handen liet afkappen, zoodat er heel wat personen, op die wijze geschonden, in diens dorp rondliepen. Het jaar 1867 eindigde hier weder met een zeer heftigen koortsaanval. Verlammend was het voor hem, dat hij zoo lang en op zoo verschillende wijzen dat jaar was opgehouden, en — niets te kunnen uitrichten vond hij altijd vreeselijk; dit werkte trouwens ook altijd nadeelig op zijn gestel. Wat hij aan boeken bij zich had, was herhaaldelijk doorgelezen — zijn Bijbel niet het minst —, en hij schreef steeds heel veel brieven, in de hoop dat hij deze te eeniger tijd met een geschikte gelegenheid zou kunnen verzenden. Hij deed zijn waarnemingen en maakte zijn opmerkingen en schreef zijn „laatste" dagboek, doch al dien arbeid werd hem steeds vergald door het bedriegelijke en diefachtige gedrag van zijn onderhoorigen. Thee, koffie of

Sluiten