Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kamp nu is — zegt hij — de beste plaats om iemands zwakheden te leeren kennen." Hoewel hij zich best kon indenken dat Livingstone met een makker die b.v. ongeschikt was voor zijn werk, het op den duur stellig niet uithield, kwam hij, die het goed met hem kon vinden, hoe langer hoe meer er toe om bewondering en vereering voor hem te gevoelen. Men had aan Stanley wijs gemaakt dat Livingstone van nature een menschenhater was; anderen weer hadden beweerd dat hij zoo babbelachtig was en half gek, en dat hij heelemaal niets meer van den zendeling bezat, en in alle opzichten verschilde van den David

bediende Soesi smoordronken geworden, doordien hij te veel pombé gedronken had, een soort bier waarmede het dorpshoofd zeer vrijgevig was geweest. Juist toen het den volgenden dag zoo wat begon te dagen, werd ik wakker op het hooren van verscheidene korte, klappende klanken. Zij werden veroorzaakt door den dokter, die tegen het middernachtelijk uur ongeveer gevoeld had d;it zich iemand op hetzelfde bed aan zijn zijde kwam neerleggen, en daar hij dacht dat ik het was, had hij welwillend ruimte gemaakt en was meer aan den kant van het bed gaan liggen. Doch 's morgens had hij het wat koud gekregen, en daardoor was hij geheel en al wakker geworden. En toen hij zich op den elleboog oprichtte om te zien w i e zijn slaapkameraad was, ontdekte hij tot zijn groote verbazing dat het niemand anders was dan zijn zwarte bediende Soesi die, bezit genomen hebbende van zijn dekens en ze, zoo zelfzuchtig mogelijk, om zich heen geslagen hebbende, nagenoeg het geheele bed in beslag nam. De dokter had met de hem kenmerkende gemoedelijkheid, in plaats van naar een stok te grijpen, zich eerst tevreden gesteld met Soesi op den rug te kloppen, zeggende: „Sta op, Soesi, kom, sta dan toch op! Ge zijt in m ij n bed. Hoe d u r f je je zoo te bedrinken, terwijl ik je al zoo dikwijls gezegd heb, dat je dat laten moest? Sta nü op! Wilt ge niet? Daar dan, neem dat, en dat!" Nog sliep en ronkte Soesi; daarom hield hij aan met klappen geven, totdat ten slotte Soesi's dikke huid er iets van begon te gevoelen en hij eindelijk klaar wakkei werd; toen eerst kreeg hij het besef hoe ver hij gegaan was in gebrek aan eerbied voor zijn meester, door zelfs diens bed te gebruiken. Soesi zag er dan ook zeer moedeloos uit, na dit staaltje van zwakheid voor het oog van den „kleinen meester," zooals ik genoemd werd."

Sluiten