Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lijkste. Er waren er bij, die reeds sedert dagen van het oorlogsterrein, het schiereiland de Krim, waren vertrokken, zonder dat hunne wonden nog waren verbonden of hunne gebroken ledematen gezet. Na beneden aan den haven te zijn ontscheept, waren zij den heuvel opgedragen of opgesleept, als zij ten minste te ziek waren om zelf nog den weg te voet af te leggen of langs te kruipen. En als zij dan na nameloos lijden eindelijk het vurig begeerde hospitaal hadden bereikt en zich zeker waanden van voedsel en verzorging, dan bleek daar aan alles en alles gebrek te zijn. Een geschiedschrijver van dezen veldtocht schrijft, dat er in de eerste maanden van den krijg in de hospitalen geen vaatwerk was noch huisraad van welken aard ook; geen zeep, geen handdoeken, geen zakdoeken, geen lijflinnen ter verschooning; de mannen bleven liggen in kleederen verstijfd door hun geronnen bloed, ten prooi aan het ongedierte, dat vloeren en wanden bedekte, aan de ratten, die over hen heen zwermden in dat verpeste hol, waar zij weerloos ten doode schenen gedoemd. Het eerste wat zij bij hunne aankomst hadden gemeend te mogen verwachten was chirurgicale hulp; maar velen moesten daarop blijven wachten tot de dood den wondarts vóór was. De officieren van gezondheid werkten zonder ophouden, dag en nacht; maar zij waren niet opgewassen tegen den arbeid, die hun hier te doen stond.

Het was Florence Nightingale, alsof haar het hart

Sluiten