Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoude breken, toen zij onmiddellijk na hare aankomst te Scutari op 4 November 1854, met haar staf de door pest en cholera verontreinigde gebouwen binnen ging en hare eerste ronde deed. „De ligplaatsen der mannen „stonken", schrijft zij, „en de dekking was van zak„linnen, zoo ruig, dat de zieken smeekten hun enkel „hunne velddekens te laten; en voor mannen, die in „zulk een staat van uitputting verkeerden, was het ook „niet om uit te houden onder die harde lakens. Er was „geen enkel stuk huisraad van welken aard ook. Ledige „wijn- en bierflesschen dienden voor kandelaars en dat „was alles." Ook de naaste omgeving van het hospitaal was een broeinest van besmetting; uit een raam ziende telde Florence niet minder dan zes doode honden in eenen staat van vergevorderde ontbinding; en zij bevond, dat nergens in de geheele reusachtige caravanserai gelegenheid was voor bewassching. Daarvoor was een contract afgesloten met eenige Armeniërs, die zoo diefachtig waren, dat de kranken niet waren te bewegen hun linnen af te geven, zoo zij het al missen konden, want wie zijnen ransel op het slagveld had moeten laten liggen, bezat niets dan de morsige, gescheurde lompen aan het lijf, en hospitaalkleeding was er niet. Er was geene rioleering, niet de minste gelegenheid tot afvoer van faecaliën. Er waren geene keukens; van de bereiding van ziekenvoedsel was geen sprake. Wat er werd gekookt, werd op soldatenmanier gekookt boven groote

Sluiten