Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„bevroren ledematen twee, drie dagen, soms nog langer „over de Zwarte Zee hadden gezwalkt. En waar dan „heen met hen? Beschikbare bedden waren er dikwijls „niet en de zieken moesten dan maar voorloopig wor„den nedergelegd op den grond, tot bedden vrij kwamen „door het bezwijken van hen, die er den laatsten strijd „met cholera en dysenterie hadden gestreden." Wanneer zulk een transportschip aankwam, was Miss Nightingale altijd op post, ééns zelfs twintig uren aan één stuk, om de verdeeling der zieken over de verschillende zalen te regelen, de besmettelijke kranken zoo veel doenlijk te scheiden van hen die enkel maar gewond waren, en hen die onmiddellijk chirurgicale hulp behoefden, af te zonderen, opdat die het eerst naar de operatiekamers zouden worden gebracht. De cholera trad in die dagen op onder een der ergst bekende vormen: de mannen, die er door werden aangetast, leefden zelden langer dan een uur of vijf. Maar tot het uiterste ging Florence hare zusters voor, in hare pogingen om nog te redden wat te redden was. Weken lang bleef die vreeselijke plaag aanhouden en al die weken gingen in de toegangen tot het hospitaal steeds twee reeksen van draagbaren in tegenovergestelde richting aan elkander voorbij, één die zieken aanbracht en één die dooden wegdroeg. Twee maanden lang bleef het sterftecijfer binnen het hospitaal op 60%- Dat de besmetting zoo hevig om zich heen greep, was grootendeels daaraan

Sluiten