Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van kwaad tot erger leidt, omdat wat de wet regelt ook als gewettigd pleegt te worden beschouwd, noch de onvermoeide pogingen van de Rescue Society om door woord en geschrift publiek en Parlementsleden omtrent de wezenlijke beteekenis der wet en hare waarschijnlijke gevolgen in te lichten, noch het moedig betoog van Harriet Martineau in eene reeks van artikelen in de Daily News, vermochten de zaak te keeren. Dat zoude eerst mogelijk worden, wanneer de vrouwen zelf, in massa, in verzet kwam. Het pijnlijke van het onderwerp, het opzienbarende van den strijd, de halve onwetendheid, waarin men kunstmatig was gehouden, schrikten haar echter terug; en menige vrouw verging het in die dagen als Josephine Butler, die in haar dagboek aanteekende: „Het is nu al weken sedert het Parlement „dat groote onrecht heeft bekrachtigd, en nog heb ik „mijne wapenrusting niet aangeschoten, nog ben ik niet „gereed! Niets is zoo uitputtend naar lichaam en geest „als toorn, als machtelooze toorn vooral; en het denkbeeld alleen van dezen gruwel vervult mij met zulk „een toorn, met zulk een haat zelfs, dat ik zelve er

„voor terug beef " „Maar," schrijft zij in haar

Personal Remisiscences of a great Crusade, „het was dan ook geen strijd om lichtvaardig op in te „gaan; er was veel voorbereiding van hart, van zenuwen „en van geest toe noodig: zoo iets kon niet inderhaast „worden ter hand genomen."

Sluiten