Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

6a, die uw gang ontvlood, zal weldra uw sporen volgen:

Wie uw gaven verwierp, zal er u nu spoedig mee overladen;

En in uw oogen of zijn ondergang of zijn genade zoekende Zal uw hoogmoedige yijand voor u beven.

Godin, het is nu tijd, vervul uwe beloften.

Heb medeleden met de kwellingen, waaraan gij mij ziet lijden.

Wreek voor mij de schicht, die mij verwondt,

En laat de ondankbare, dien ik bemin, leeren zich te verteederen.

Sapho scheen, hebben hare uitleggers gezegd, van de goden de hemelsche gave der ingeving verkregen te hebben. Door dichtvuur verterende, improviseerde zij verzen zonder gezochtheid en zonder moeite, die uit een zuivere en gemaklijke bron schenen te vloeien. De Muzen wilden haar schadeloos stellen voor de gestrengheid van Venus. Maar zij konden niet erin slagen. Toen zij zag, dat haar bekoorlijkheden en haar lier het hart van den ontrouwen Lesbiër niet meer konden treffen, wierp zij zich verward, krankzinnig, radeloos in de zee van Leucade (*).

De dichters hebben niet nagelaten te zeggen, dat het tragische uiteinde van Sapho eene wraakneming van Yenus was, die haar niet had kunnen vergeven „dat zij haar leerlingen buitensporig bemind had" volgens de uitdrukking van Barthelemy. Laten wij voor ons dien vrijwilligen dood als den uitslag beschouwen van een verwarde verbeelding, als de uitwerking van de wanhoop eener grootsche ziel.

Deze Lesbische hysterische had al haar verstandelijke en physische krachten tot een brandpunt van stoutmoedigen

(1) In dit oogenblik van wanhoop laat Ovidius haar zeggen:

Hoeveel verkieslijker zou het zijn, fluisterde zij, dat uw hart met het mijne vereenigd ware, in plaats van deze rotsen afgestort te worden! Het is dit hart, o Phaon, hetwelk gij gewoon waart te roemen, dat u zoo dikwerf voorkwam als voor de liefde geboren.

Sluiten