Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De eeredienst van Priapus kon, zoo begrepen en beoefend, eenigen schijn van godsdienstige bijgeloovigheid hebben, maar hij had bovenal het aandeel in plechtigheden van een twijfelachtige reinheid eerbare vrouwen en jonge meisjes met al de prostituées der stad in aanraking te brengen. Deze priapische feesten werden dus zeker een der elementen van verderf voor de Romeinsche vrouwen.

Als embleem van het huwelijksleven en der voorttelende kracht werd Priapus onder de gestalte van het manlijk lid als heerschend motief in alle omstandigheden van het daaglijksch leven teruggevonden. Men zag hem in den vorm der brooden, der glazen en van het tafelgereedschap, in toiletbenoodigdheden, de kostbaarheden, de lampen en de flambouwen. Men maakte er van edel metaal, hoorn, ivoor, brons en aardewerk. Evenals de Phallos en de Lingam diende hij aldus als amulet voor vrouwen en kinderen. Men zag hem in één woord overal (de talrijke teekeningen in de ruïnen van Pompei gevonden bewijzen het) en hij eindigde zelfs door zijn alledaagschheid een groot gedeelte van zijn ontuchtig karakter te verliezen, zooals men het nog in Turkye en in eenige steden van Algiers onder den naam van Garageuss ziet. De boeren van Apulië noemen hem heden nog: il membro santo, het heilige lid.

Wat de mannen aangaat, deze hadden de traditie deiinwoners van Lamsachus bewaard en zagen in hem slechts den beschermgod van het uitwendig orgaan der voortteling, den god, die de besmettelijke aandoeningen en de geheime ziekten genas. Een gedicht der Priapeés leert ons de geschiedenis kennen van een ongelukkige, wiens penis ernstig aangetast is. Maar het mes van den chirurg vreezende en beschaamd de oorzaak van zijn kwaal te bekennen, nam

Sluiten