Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verschillende erkende plaatsen, die van de politie gekend en geduld werden, en de geheime huizen. Een bizondere clientèle bezocht deze verschillende inrichtingen: de ingeschreven meisjes waren in de lupanars, de tegenstrevenden in de logementen, de winkels der bakkers, wijnverkoopers en barbiers. In deze soort rendez-vous, verborgen de gehuwde vrouwen en jonge meisjes haar minnarijen.

De publieke huizen bevonden zich voornamelijk in de buitenwijken, zooals die van Suburre, op den berg Coelius bij de kazernen van Esquilius en van het groote Circus. In het middenpunt der stad bij den tempel van den Vrede stonden er ook eenigen; dit waren de meest aristocratische en de best ingerichte, — natuurlijk.

De lupanars van het volk, die Tertullianus de raadkamers der openbare ontucht genoemd heeft, bestonden uit een aantal donkere cellen met volmaakt naakte personen van beide seksen bevolkt. De schatting der prostitutie werd vooraf ontvangen. Deze cellen hadden een in- en een uitgang in twee verschillende straten uitkomende. Het ameublement eener cel bestond slechts in een biezen mat of een slecht bed, pulvinar, van een vuile en gelapte deken voorzien, cento; verder een lamp met een stinkende olie gevuld, die door den stank van den rook, dien zij op de kleêren overbracht, een ieder verried, die deze plaatsen der ontucht verliet. Op de muren zag men ruw uitgevoerde wellustige teekeningen. Voor de deur van het lupanar verrees een priapus, als sprekend wapen, die 's nachts verwisseld werd voor een lantaarn, die denzelfden vorm had. Verder wees een bordje boven elke cel aan of zij ledig, nuda, dan wel bezet, occupata, was, evenals het tarief der gunsten van de bewoonster, welke het afdingen vermeed. In de aristocratische

Sluiten