Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in het midden waarvan men het afgodsbeeld der godin ziet: een kegelvormigen steen. Rechts en links staat een duif op een kolom. Boven de schijngestalte de halve maan en de zon, evenals op de Egyptische en Assyrische steenen.

Eerediensten en priesteressen waren dus op weinig na dezelfden; en men kan zeggen, dat de volken de gebruiken en leerstellingen ervan met denzelfden ijver aannamen; zij vleiden hun zinnelijke begeerten. Wij zullen dit feit nog bewijzen, dat zeer opmerkelijk in de oude geschiedenis is. De godsdienstige bijgeloovigheid der Egyptenaren bracht hen ertoe zich met priapussen van allerlei vorm te omringen. Deze werden van gebakken aarde en van porselein van verschillende kleuren gemaakt. En evenals aan de Assyriërs en andere Oosterschen dienden die hen voor amuletten. Men heeft er van in de mummies teruggevonden; en Muniloti heeft eenige jaren geleden de beschrijving der priapische schilderstukken op de muren van den tempel van Karnac gegeven. De graf- en andere steenen, de schandpalen en verdere door die volken gebruikte voorwerpen droegen de teekening van den god.

In Egypte werd de overledene bij Osiris vergeleken, en deze vergelijking was een waarborg voor de onsterflijkheid. Waarschijnlijk moet men aldus de tegenwoordigheid derpriapen op de Sarcophagen uitleggen en voornamelijk op die van het Louvre, die, volgens het opschrift, het graf vaneen priester is van de regeering van Psametik I. In het midden der teekeningen op de buitenzijde ziet men inderdaad een Osiris op den rug uitgestrekt met een priapus evenwijdig aan de as van zijn lichaam. Dit is het symbool van het leven, van de vruchtbaarheid, die een eigenschap van den god-zon is, maar het is weder de valsche verklaring, aan

Sluiten