Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

deze belangrijke betrekking eerlijk en streng waargenomen, wat ook al niet kon strekken om hem bij een koopman, gelijk onzen schrijver, meer gezien te maken: hij schijnt daarbij nog al waarde gehecht te hebben aan uiterlijk vertoon in zijn ambt, meer dan men gewoon was. Ons handschrift zegt ten minste: „Daar zat hij, recht als op een troon. Alles scheen door zijne handen te moeten gaan. Als men hem spreken moest, vond men in 2 of 3 kamers menschen, die naar hun rang in 't een of 't ander vertrek gelaten waren en op audiëntie wachtten. Ikzelf heb zulks meer dan eens ondervonden." 't Was daarom, om die hooge deftigheid, dat de menschen de drie P's boven den ingang van 't Zeekantoor of Admiraliteitshof gingen lezen als — Prins Pieter Paulus, in plaats van Pugno pro Patria (de 3 P's die nog heden te zien zijn op het Admiraliteitsgestoelte in de Groote Kerk).

En toch was deze „Prins Pieter Paulus" democraat, meer dan de meeste andere Patriotten van die dagen, zoozeer, dat hij de eerste is geweest, die aan Prins Willem V den raad heeft gegeven, zijn steun te zoeken bij de democratische partij.

Toen de weinig-politieke, eigenzinnige stadhouder daar niet van weten wilde en korten tijd later Holland verliet, was Pieter Paulus, naast het Haagsche Driemanschap, een der grootste voorvechters van de democratische afdeeling der Patriotten, die vooral in Amsterdam, maar ook in Rotterdam, gelijk we zagen, een harden dobber had tegenover de aristocratische regenten.

Sluiten