Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onmogelijk. Eetwaren en drank moesten geregeld worden aangevoerd, drinkwater was er niet te vinden aan de kust; de gewonden moesten naar het hospitaal-vaartuig worden overgebracht en krijgsbenoodigdheden waren toch dagelijks noodig.

„Geef bevel, Kolonel!" zoo eindigde despreker, „de troepen weder in te schepen en terug te keeren."

Het was den omstanders aan te zien, hoezeer zij met het gesprokene instemden; aandachtig hadden allen geluisterd, ook Van der Heijden, en ademloos wachtte men diens antwoord af.

Daar kwam een boodschapper van de sloepen het bericht brengen, dat alles aan wal was; slechts een matroos en twee kanonnen waren verloren gegaan. Juist had men die verblijdende boodschap vernomen, of het knetteren van geweervuur kondigde aan, dat de gelande troepen reeds slaags waren.

„Nu kan er van teruggaan geen sprake meer zijn," antwoordde Van der Heijden. „Ik vertrouw dat allen, van den hoogst geplaatste tot den minste, met volle toewijding hun plicht zullen doen. Er zal veel van allen geëischt worden, maar — ik weet het bij ondervinding — ieder onzer kent zijn plicht, waar het Koning en Vaderland geldt."

En ieder deed zijn plicht. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat, in de felle zon en tot de heupen

Sluiten