Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

delgd; zóó de zwarte. De witte en de roode niet anders. Ze zien elkanders kleuren, maar ze zien elkander niet. Zoo zoeken ze, ieder langs zijn eigen pad, en als de paden elkaar kruisen en kleur aanloopt tegen kleur, dan vechten ze tot éen er bij neerleit, zoodat er weer een zoeker minder is, wat niet deert, omdat ze toch niet vinden.

Als de klokken het jaar inluien, zegt de aan een kerkleer geloovige: ik heb mijn devotie gepleegd, en barmhartigheid geoefend; — maar er is menschenplicht buiten zijn devotie en boven zijn erbarming.

De liberaal roemt op zijn vrijheid, zijn gulden vrijheid, zijn blije vrijheid, die de duizenden verplettert. Hij voelt ze onder den voet en is bedroefd om hun leed, hij tracht ze op te richten, maar het bacchanaal der vrijheid sleept hem meê. En 't luid getier verdooft het besef der finale mislukking van zijn blijde uitzichten van geluk brengen aan de menschen. Want hij looft niet de vrijheid alleen waar ze mooi is, in de onbegrensde velden der gedachte, maar hij kweekt ze op in 't enge huisje der stoffelijke voorzieningen, waar ieder den ander in den weg loopt. Hij miskent de ervaring, dat voorwaarde is voor een betrekkelijk vrij zijn van allen, tucht voor ieder zoover zijn taak gaat.

Blijde zangen van een oud, maar vergeten geloof, zangen van komende verlossing, klinken uit de gelederen der sociale arbeiders. Een nieuwe boodschap van liefde klinkt over de aarde, en nu luidt het niet meer: Hebt God lief boven alles en uw naaste als u zeiven; — maar: hebt uwen naaste lief, en gij zult het Goede vinden. Hebt hem niet lief met erbarming en aalmoezen, maar hebt hem lief met erkenning van zijn rechten. Opent niet voor hem uwe armhuizen en hospitalen, maar opent voor hem uw hart, bestuurd door een naar Recht zoekend verstand. Uw hart dat, zóo geleid, niet rusten kan, zoolang voor iemand de broodkast is gesloten en zijn kinderen verkleumen van de kou.

Ook van dit geloof wordt de blijdschap getemperd door

Sluiten